غریبه ها ** جمعه – 1 آبان 1405 – 12 جمادی الاول 1448 – 23 اکتبر 2026 • شب هنگام مطالعه ی کتابِ «غریبه ها» را که 25 مهر آغاز کرده بودم، به پایان رساندم؛ «خاطره نگاره ای از ازدواج» به قلم «بل بردن»؛ ترجمه ی سهراب صفا؛ انتشارات کلام آریایی؛ چاپ اول، 1405، در 263 صفحه. • کتاب نکته های جالبی داشت؛ بخش هایی هیجان انگیز و بخش های ...! • به نظرم خوب است بخشی از متن مترجم را از ابتدای کتاب بیاورم، و بعد شاید گزیده هایی از برخی قسمت های کتاب: • «بعضی کتاب‌ها فقط ترجمه نمی‌شوند؛ زندگی می‌شوند. این کتاب برای من از همان دست بود. وقتی برای نخستین بار داستان بل بردن را خواندم، خیلی زود فهمیدم که با متنی روبه‌رو هستم که فقط روایت زندگی یک نفر نیست. چیزی در میان سطرهایش آشنا بود. نه به این دلیل که زندگی من دقیقاً شبیه زندگی او بوده است؛ هرگز نبوده. او از فروپاشی یک ازدواج طولانی می‌نویسد و من از رابطه‌ای که هرگز به ازدواج نرسید. او زنی است که همسرش ناگهان زندگی مشترکشان را ترک می‌کند، و من مردی هستم که کسی در زندگی‌ام، بی‌هیچ توضیحی، بی‌هیچ خداحافظی‌ای، از داستان ما خارج شد. اما با وجود همه ی این تفاوت‌ها، یک حس مشترک میان ما وجود داشت: تجربه ی مواجهه با سکوت. سکوتی که بعد از رفتنِ ناگهانی کسی در زندگی باقی می‌ماند. قطع شدن یک رابطه بدون توضیح، تجربه ی عجیبی است. شبیه این است که فیلمی را تماشا کنی که ناگهان در میانه ی داستان متوقف می‌شود. نه پایانی می‌بینی، نه گرهی باز می‌شود. فقط صفحه سیاه می‌شود و تو می‌مانی با ده‌ها سؤال. بعد از آن، ذهن مدام به عقب برمی‌گردد. به صحنه‌های اول فیلم. به دیالوگ‌ها. به جزئیات کوچک. سعی می‌کنی خودت پایان داستان را حدس بزنی. روایت‌های مختلفی در ذهن می‌سازی. شاید این اتفاق افتاده باشد. شاید آن جمله معنی دیگری داشته. شاید از همان ابتدا نشانه‌ای وجود داشته که تو ندیده‌ای. و این «شاید»ها گاهی آن‌قدر ادامه پیدا می‌کنند که آدم را خسته می‌کنند. در طول ترجمه ی این کتاب، بارها خودم را در میان همین فکرها دیدم. بسیاری از جمله‌های نویسنده فقط کلمه نبودند؛ انگار تجربه‌ای مشترک را توصیف می‌کردند. بارها پیش آمد که ترجمه ی یک پاراگراف را متوقف کنم و ناخواسته به گذشته ی خودم فکر کنم. به گفتگوهایی که هرگز کامل نشدند. به سؤال‌هایی که هیچوقت پاسخی نگرفتند. و به آن حس آشنا: تلاش برای فهمیدن چیزی که شاید هیچوقت قرار نیست توضیح داده شود». (پایان بخشی از آن چه مترجم در ابتدای کتاب آورده است) • و حالا برخی جملات کتاب با این توضیح که: انتخاب هر کدام از این قسمت ها دلیلی داشته که شاید ینزا به توضیح آن نباشد؛ ولی ثبتش را دوشت داشته ام! خواسته ام که در این کتابم بماند. • پدرم مثل گلی بود که به توجه نیاز داشت و سوزان، باغبانی ذاتی، مراقب و پرستار. هر دو با اشتیاقی حریصانه و حس بازیگوشی مشابهی دنیا را تجربه می کردند. (وصف نویسنده از زندگی پدرش پس از جدایی از مادرش، با همسر جدیدش سوزان) • همه دوستشان داشتند؛ چون صادق و راحت بودند؛ هیچوقت تظاهر نمی کردند. (توضیح نویسنده راجع به پدر و همسر جدیدش) پ (در خانه ی پدرم و سوزان:) تقریباً در هر اتاق قفسه‌هایی پر از کتاب بود؛ کتابهای معمولی کنار نسخه‌های چاپ اول کلکسیونی که در جعبه‌های سفارشی سیاه، قرمز یا قهوه‌ای نگهداری می‌شدند؛ سال‌های راهنمایی‌ام پر بود از صدای باز شدن جعبه‌های کتاب و بریدن رول‌های پلاستیک شفاف برای جلد کردنشان. برای رسیدن به اتاقم باید کمی بدنم را کج می کردم؛ چون او – پدرم – در دو طرف راهرو باریک کتابخانه نصب کرده بود. • (به پدر و مادرم قبل از جدایی می گفتند:) زوج گلِ مهتاب! • پدرم به من افتخار می‌کرد؛ به درس‌خوان بودنم و به تصمیمم برای وکیل شدن، مثل خودش. این را بارها به من گفته بود. اما وقتی مُرد، رابطهی ما هنوز در حد پدر و فرزند باقی مانده بود؛ دو آدم خجالتی که هنوز نتوانسته بودند کاملاً به هم راه پیدا کنند. • ادامه ی یادداشت هایم از این کتاب را پس از انتشار کتابی که حاوی روزنگاشت های سال هزار و جهارضد و پنج من است، بخوانید! ...