درمان شوپنهاور ** چهارشنبه – 1 مهر 1405 – 11 ربیع الثانی 1448 – 23 سپتامبر 2026 • امروز مطالعه ی کتابِ «درمان شوپنهاور» را که روز چهارشنبه 25 شهریور 405 آغاز کرده بودم به پایان رساندم؛ اثر اروین د. یالوم؛ ترجمه ی سپیده حبیب؛ در 550 صفحه. رمانی روانشناختی، آکنده از مطالب فلسفی و درمانگرانه، همراه با فراز و نشیب ها و کشاننده های یک رمان؛ البته از جنس آمریکایی. • در حین خواندن کتاب، فایل صوتی آن را هم می شنیدم؛ تجربه ی متفاوتی از خواندن که البته سرعتم را می کاست. • ماجرای کتاب به شکل آشکاری ایده ام را در جذابیت، اثر گذاری و البته پیچیدگی گروه درمانی تقویت کرد! • اما برخی قسمت های کتاب، با همه ی گیرایی هایش مشمئز کننده بود! • اروین د. یالوم (Irvin D. Yalom) نویسنده ی این رمان، به خدا باور ندارد و خودش را یک آتئیست (بیخدا، خداناور) و پایبند به اگزیستانسیالیسم سکولار معرفی میکند.