جلسه ی هشتاد و دوم - تاریخ: 1401/1/25 دانلود فایل صوتی دقیقه مباحث مطرح شده: متأسفانه فایل صوتی این جلسه موجود نیست.
جلسه ی هشتاد و چهارم - تاریخ: 1401/3/5** دانلود فایل صوتی 108 دقیقه مباحث مطرح شده: * دربخش احکام مروری شد بر کیفیت غسل میت و احکام کفن کردن و تفاوت آن در عبارات مسائل در رسالههای مختلف؛ همچنین واجبات کفن کردن و چگونگی آن بیان گردید. • در بخش دوم کتاب «حماسه حسینی»، اثر مرحوم استاد مطهری به جهت شهرت و کثرت تعداد نشر آن در حیطیه ی کتاب های مربوط به حضرت سیدالشهداء علیه السلام، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. • نکتهای که در جلسه قبل نیز به آن اشاره شده بود و از بخش های مهم سخنرانی ایشان است، این مطلب بود که نویسنده ی کتاب، امام حسین علیهالسلام را یک شخصیت حماسی مطرح کرده اند؛ یعنی شخصیت امام علیهالسلام اینگونه است و به جهت شخصیتی حماسی هستند! یعنی گویی یک جبری وجود داشته است تا ایشان وارد جنگ و مبارزه ی نظامی شوند! • در کتاب چنین آمده: «تاریخچه کربلا و حادثه ی عاشورا دو صفحه دارد، یک صفحه سیاه و تاریک است؛ که در آن فقط جنایت بینظیر یا کم نظیر میبینیم! ...» ایرادی که در این قسمت هست، این که ایشان جنگهای صلیبی و آندلس را با هم در ردیف جنگ و قیام عاشورا قرار داده اند در صورتی که هیچ واقعهای مانند واقعه ی عاشورا نمیباشد. نکته ی دوم: در روایات داریم که «لَايَوْم كَيْوَمِكَ یا أَبِا عَبْدِ اللَّهِ» و این همخوانی با مقایسه ی ایشان ندارد و ایرادی اساسی است. حقیقتی که ایشان به آن توجه ندارد این است که جایگاه جنایت متناسب با جایگاه کسی که مورد ظلم قرار گرفته تعیین میشود. نکته ی سوم: در کتاب طوری واقعه ی کربلا مطرح شده که انگار این مسئله تمام شده است! روایات ما می گوید: تا قیام قیامت و تا صحنه ی قیامت یعنی بعد از پایان آخرالزمان و قیام وجود مقدس صاحب الزمان علیهالسلام و بعد از رجعت و مراحل برپا شدن محشر، همچنان یکی از ملاک ها برای مقامات در بهشت، محبت افراد نسبت به زیارت سیدالشهدا علیه السلام است. و متأسفانه این کتاب به چاپهای متعددی رسیده و هیچ کس اشتباهاتش را بیان نمی کند، لذا خواندن آن توصیه نمیشود. • در پایان سفارشاتی راجع به شهادت امام صادق علیه السلام و پوشیدن لباس سیاه و خواندن زیارت آن حضرت بیان شد.
جلسه ی هشتاد و پنجم - تاریخ: 1401/3/19** دانلود فایل صوتی قسمت اول 66 دقیقه مباحث مطرح شده: • در بخش احکام، موضوع کفن کردن میت مطرح شد. • بر اساس روایات، کفن واجب است تا بدن میت پاک و آراسته در پیشگاه خداوند حاضر شود. افزون بر این، کفن کردن مانع از قساوت قلب میشود. • در دین چیزی به نام مراسم رسمی «وداع با پیکر» وجود ندارد و تنها دیدار کوتاه خانواده پس از غسل یا کفن طبیعی است. برخی رسوم غیرمستند هستنند؛ مانند آوردن میت به خانه یا تأخیرهای طولانی برای دیدار اقوام. این کارها در منابع معتبر دینی جایگاهی ندارند و آنچه در روایات آمده، تأکید بر تسریع در دفن و خواندن قرآن پس از دفن بر سر قبر است. • نکته ی صد و چهاردهم: ارزش ذاتی اشک بر حضرت سیدالشهدا علیه الصلوۀ و السلام. • بخش مهمی از جلسه به بررسی و نقد علمی کتاب «حماسه حسینی» استاد مطهری اختصاص یافت؛ تأکید شد که نمیتوان گفت «شاید گوینده منظور دیگری داشته» بلکه باید بر اساس متن موجود بحث کرد. معیار نهایی در همه مباحث، سخن معصومین است و سخن هیچ کس حتی بزرگان فراتر از آن نیست؛ در این زمینه مثالهایی از نقلهای غیرمعتبر مانند داستان «خدو بر چهره امیرالمؤمنین» که تنها مولوی نقل کرده است بیان شد. • پرسیده شد که چرا استاد مطهری با وجود تأکید بر حذف مطالب غیرمعتبر از منابر، در سخنرانی خود تنها به نقل مولوی استناد کردهاند؟ ن این نقدها نشان میدهد که نگاه نقادانه به منابع تاریخی و دینی ضروری است و نباید به دلیل جایگاه شخصیتها از نقد علمی صرفنظر کرد و از طرفی برخی از این سخنان با عصمت امام ناسازگار است. • مفهوم امامت: امام بر اساس وظیفهی الهی عمل میکنند، نه روحیات شخصی! نسبت دادن رفتار امام به «روحیه حماسی» یا حالات فردی، با اصل امامت و عصمت سازگار نیست. ا استادمطهری میگوید گریه بر امام حسین باید همراه با فهم قهرمانی ایشان باشد و انسان را عدالتخواه و آزاده کند؛ گریهی صرف بیثمر است!! نقد این دیدگاه: اشک و عزاداری علاوه بر کارکرد اجتماعی، ارزش ذاتی دارند و روایات آن را فینفسه ارزشمند میدانند؛ مانند روایت «من بَکی أو أبکی أو تَباکی». اشک بر حضرت سیدالشهداء هم موضوعیت دارد و هم طریقیت: یعنی خود گریه ارزش دارد و در عین حال وسیلهای برای رشد معنوی و پیوند با اهلبیت است. از ایرادات دیدگاه اجتماعی صرف به اشک و عزاداری، محدود کردن ارزش اشک به نتایج اجتماعی مانند حماسهسازی و قهرمانپروری است و با روایات سازگار نیست. ، بازگشت به روایات اصیل و پرهیز از بیانهای احساسی یا تحریفزا ضرورت دارد. اشک بر امام حسین علیهالسلام هم فینفسه ارزشمند است و هم راهی است برای تربیت انسان مؤمن، عدالتخواه و آزاده. دانلود فایل صوتی قسمت دوم 36 دقیقه مباحث مطرح شده: • نکته ی صد و پانزدهم: شیعه ریشه ی واقعه عاشورا را در سقیفه میبیند. • استاد مطهری در آغاز سخنرانی دوم توضیح میدهد که عاشورا تنها یک صفحه نیست، بلکه دو صفحه دارد، یک صفحهی سیاه و تاریک که سراسر جنایت است (یزید، ابنزیاد، عمرسعد و همراهانش)؛ صفحهی دیگر که حماسه و ایستادگی یاران امام حسین علیهالسلام را نشان میدهد. مرحوم مطهری در بیان نمونهی «داستان صرفاً جنایی» و تفاوت میان «جنایت» و «حماسه» مثال ماجرای دو کودکِ پسران حضرت مسلم بن عقیل را زده و که این داستان را تنها یک جنایت می داند, دو کودک نابالغ، بیگناه، پدرکشته و غریب، قربانی طمع یک فرد سنگدل میشوند. ایشان معتقد است در اینجا هیچ عنصر حماسی وجود ندارد؛ فقط مظلومیت و جنایت آشکار است! ت آقای مطهری ادعا میکند که کلید شخصیت امام حسین، حماسه است!! یعنی شور، عظمت، صلابت، شدت، ایستادگی و حقپرستی. او میگوید تا آنجا که تاریخ و سخنان امام حسین به دست ما رسیده، این ویژگیها روح اصلی شخصیت ایشان را تشکیل میدهد. • سوال مهم ما آن است که: چرا در این تحلیل هیچ جایگاهی برای امام حسن سلام الله علیه وجود ندارد؟ اگر امام حسین با روحیهی حماسه شناخته میشوند، روحیهی امام حسن چه بوده است؟ • محدودیت کلید حماسه آن است که این کلید تنها روز عاشورا را توضیح میدهد، اما ده سال سکوت امام حسین در برابر معاویه و همراهی ایشان با امام حسن را تبیین نمیکند. • امام رضا علیهالسلام میفرمایند عقل و اندیشهی بشر به حقیقت امامت نمیرسد؛ پس چگونه میتوان ادعا کرد که کلید شخصیت امام حسین کشف شده است؟ • نویسنده در حاشیه یادآوری میکند که این وقایع تنها جنایت فردی نیستند، بلکه ریشه در انحراف تاریخی سقیفه دارند. تصویری قدیمی از بارگاه فرزندان حضرت مسلم بن عقیل علیهم السلام
جلسه ی هشتاد و ششم - تاریخ: 1401/4/26 دانلود فایل صوتی قسمت اول 43 دقیقه مباحث مطرح شده: دانلود فایل صوتی قسمت دوم دقیقه مباحث مطرح شده:
جلسه ی هشتاد و هفتم - تاریخ: 1401/4/2** دانلود فایل صوتی 89 دقیقه مباحث مطرح شده: • در بخش احکام روایتی از وجود مبارک امام صادق علیه السلام از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بیان شد که فرمودند: وقتی کسی کفنش را تهیه کرد هر زمان که به آن بنگرد برای او پاداش منظور می شود. • مرحوم سید بن طاووس در کتاب «فلاح السائل» می نویسد: بعضی مواقع کفن خویش را بیرون می آورم و خوب به آن می نگرم؛ گویا آن را پوشیده و در پیشگاه خداوند ایستاده ام و مرا با آن حال بر خداوند جل جلاله عرضه نموده اند. • در وقت غسل دادن مؤمن سعی شود که در انظار مردم نباشد که نوعی تخفیف مؤمن می شود. • روایت است از امام صادق علیه السلام که فرمودند: پدرم وصیت کردند که برای من عمامه قرار دهید و این از مستحبات است. • در آداب کفن کردن دعاهایی هست که خوب است بر روی کفن نوشته شود. • بخش بعدی جلسه در ارتباط با زیارت و آداب زیارت، کلماتی از زیارت شریف «امین الله» مورد گفتگو قرار گرفت. • زیارت شریف «امین الله» یکی از زیارات معتبری هست که می تواند خطاب به همه معصومین علیهم السلام قرائت شود و چه خوب است که در حفظ کردن این زیارت اهتمام ورزیم. • «السَّلامُ عَلَیْکَ یا أَمینَ اللهِ فی أَرْضِهِ، وَحُجَّتَهُ عَلى عِبادِهِ، ... وَعَمِلْتَ بِکِتابِهِ، وَاتَّبَعْتَ سُنَّةَ نَبِیِّهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَآلِه» من شهادت می دهم به درگاه خدا که شما ولی خدا، از سنت های پیغمبرش پیروی و تبعیت کردید. • برای سنت دو معنای اصطلاحی و لغوی وجود دارد؛ در معنای لغوی کلمه سنت به معنای استمرار و دوام است و منظور سنت حسنه است. روایتی مشهور از وجود مقدس امام باقر علیه السلام آمده است که هرکس سنت حسنه ای را پایه گذاری کند تمام کسانی که این سنت را بجای آورند در ثواب آن شریک هستند بدون اینکه از ثواب های آن ها چیزی کم شود و اگر کسی سنت سیئه ای را پایه گذاری کند، در تمام گناهان آن ها شریک است بدون این که از گناهان آن ها چیزی کم شود؛ اما. سنت در معنای اصطلاحی به معنای قول و فعل و تقریر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله است. • در خاتمه یکی از مجموعه سفارشاتی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خطاب به امیرالمومنین علیه السلام فرموده بودند بیان شد که جای شنیدن و تأمل دارد.
جلسه ی هشتاد و هشتم - تاریخ: 1401/4/9** دانلود فایل صوتی 81 دقیقه مباحث مطرح شده: • در بخش احکام، روایاتی پیرامون جنس و رنگ کفن بیان شد؛ امام صادق علیه السلام فرمودند: «لا یکفّنُ المیت ُفی کتّان»؛ میت را در کتان کفن نکند. امام باقر علیه السلام فرمودند: کفن باید از پارچه پنبه ای باشد؛ جایز نیست که در کتان و ابریشم کفن شود. • در ارتباط با استحباب کفن شدن در جامه ای که میت در آن پیراهن نماز می خوانده و روزه می گرفته هم روایتی بیان شد: وجود مقدس امام باقر علیه السلام فرمودند: اگر خواستید میت را کفن کنید اگر توانستید پیراهن تمیزی که در آن نماز می خوانده جزو کفنش قرار بدهید؛ این کار مستحب است. • مرحوم سیدمحمدکاظم یزدی در کتاب «العروۀ الوثقی» نوشته اند: کفن کردن در پارچه کتان مکروه و در پارچه ی پنبه ای مستحب است. • مستحب است رنگ کفن سفید باشد اما اگر بُرد یمنی استفاده شود رنگ سرخ برد اشکالی ندارد. • در ادامه ی نکته های مربوط به حضرت سیدالشهدا سلام الله علیه. • نکته ی ۱۱۸: زیارت امام حسین علیه السلام، زیارت الله است. • روایتیست در باب هشتم کتاب التوحید شیخ صدوق، حدیث بیست و یکم: «وَ زِيَارَتَهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ زِيَارَتَهُ» خدای متعال زیارت این بزرگواران را در دنیا وآخرت زیارت خودش دانسته است. خدا این گونه مقدر کرده است که در دنیا زیارت این حضرات معصومین و در آخرت زیارت این زوات مقدسه زیارت الله باشد. • نکته ی ۱۱۹: حتی قبر سیدالشهدا علیه السلام نزد خداوند کرامت دارد و در برخی زیارات خدا را به حق قبر قسم می دهیم. • نکته ی ۱۲۰: خروج مودبانه از حرم امام. • براساس دستور حضرت صادق علیه السلام و دیگر روایات، وقت خروج از محضر امام می باید ادب را رعایت کنیم. این ادب مورد توجه و تذکر بوده و نشانه ی توجه به حی بودن امام است. در زیارت منقول از امام، حجت خدا به ما می آموزند که در زیارت سید الشهدا علیه السلام با باور حضور و حی بودن وجود مقدس امام و ارواح مقدسه ی اهل بیت علیهم السلام ایشان را زیارت کنیم. • نکته ی ۱۲۱: زیارت ها و ادعیه، ابواب معرفت هستند. • در زیارات وادعیه نسبت به حق متعال و نسبت به حضرات معصومین علیهم السلام، معارف بسیاری وجود دارد که ما از آن غافلیم.
جلسه ی نود - تاریخ: 1401/5/6 دانلود فایل صوتی قسمت اول 54 دقیقه مباحث مطرح شده: دانلود فایل صوتی قسمت دوم 46 دقیقه مباحث مطرح شده:
جلسه ی نود و نهم - تاریخ: 1401/8/5 دانلود فایل صوتی 70 دقیقه مباحث مطرح شده: تصویری در ارتباط با شعر بیان شده در ابتدای این فایل
جلسه ی صد و دوم - تاریخ: 1401/9/3** دانلود فایل صوتی 72 دقیقه مباحث مطرح شده: • در این جلسه، به تبیین سه فراز از زیارت شریف امینالله پرداخته شد؛ در فراز نخست، زائر از خداوند درخواست میکند که او را دوستدار و علاقهمند به اولیای الهی قرار دهد: «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ، رَاضِيَةً بِقَضَائِكَ، مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَدُعَائِكَ، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ أَوْلِيَائِكَ» یعنی: « خدایا نفس من را این گونه قرار بده: آرام در برابر تقدیرت، خشنود به قضایت، حریص به ذکر و دعایت، علاقه مند به برگزیده دوستانت». • محبت به اولیای الهی، راهی برای تقرب به خداوند است؛ زیرا ولیّ خدا کسی است که در مسیر بندگی و اطاعت از پروردگار، به درجات بالاتری رسیده است. این محبت در رأس خود، محبت به اهلبیت عصمت و طهارت علیهم السلام را شامل میشود و پس از آن، اولیایی مانند حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام، حضرت زینب کبری سلام الله علیها، حضرت فاطمه بیت موسی بن جعفر سلام الله علیهما، و در مراتب بعدی دیگر بندگان شایسته ی خداوند را شامل می شود. • فراز دوم از زیارت: در این جا، بنده از خداوند میخواهد محبوبیت حقیقی را نصیب او کند: «مَحْبُوبَةً فِي أَرْضِكَ وَسَمَائِكَ» یعنی: «(خدایا مرا) محبوب در زمین و آسمانت قرار بده». • محبوبیت حقیقی، تنها با تلاشهای ظاهری و جلب رضایت مردم به دست نمیآید؛ بلکه عزت و محبت در دل بندگان، موهبتی الهی است. انسان مؤمن نباید برای محبوب شدن نزد مردم، از حق و اصول دینی فاصله بگیرد، بلکه باید رضایت خدا را معیار رفتار خود قرار دهد؛ چراکه خداوند است که دلها را متوجه بندگان خود میکند. همچنین فرد مومن نباید کاری انجام دهد که دیگران از او مشمئز شوند. اهلبیت علیهم السلام میفرمایند: خودتان را در موقعیتی که خفیف انگاشته شوید، تحقیرتان کنند و مورد توهین قرار بگیرید، قرار ندهید. • امام حسین علیه السلام کاملترین نمونه محبوبیت الهی هستند؛ شخصیتی که نام و یاد ایشان در طول تاریخ، دلهای میلیونها انسان را متحول کرده و اشکهای فراوانی را جاری ساخته است. این محبوبیت گسترده، نتیجه ی مقام بندگی، اخلاص، ایثار و فداکاری آن حضرت در راه خداوند است. • توجه به فراز دیگری از زیارت امینالله: «صَابِرَةً عَلَى نُزُولِ بَلَائِكَ»؛ یعنی: «خدایا مرا بر فرود آمدن بلاهایت شکیبا قرار ده». • صبر در معارف اسلامی به معنای تحمل منفعلانه ی سختیها نیست، بلکه به معنای نگه داشتن نفس در مسیر عقل و شرع، هنگام وجود کششها و دشواریهاست. انسان زمانی حقیقتاً صابر است که با وجود میل درونی یا فشار بیرونی، خود را برای رضای خدا کنترل کند. معنای صبر، جایی صدق میکند که انسان به نوعی در تنگنا قرار بگیرد، اما بکوشد تا با استمداد از خداوند متعال و پناه بردن به ولیش امام عصر علیه السلام نفس خود را مهار کند تا آنچه عقل و شرع میگویند انجام شود؛ این جا فرد صبر کرده است. س زندگی انسان همواره همراه با آزمونها و موقعیتهایی است که نیازمند صبر و پایداری است؛ از این رو، درخواست صبر از خداوند، درخواست توفیق برای بندگی بهتر و حرکت در مسیر رضایت الهی است.
جلسه ی صد و چهارم - تاریخ: 1401/9/24** دانلود فایل صوتی 74 دقیقه مباحث مطرح شده: • نظامی در عالم برای تحقق فعل حق متعال وجود دارد؛ البته افعال ما هم در مقام مخلوق به نوعی شباهتهایی با آن نظام الهی دارد و وقتی قرار است فعلی صادر شود، مراحلی طی می شود. این مراحل با مراجعه به منابع وحی – بر اساس برخی روایات - شامل پنچ بخش است: مشیت، اراده، تقدیر، قضا، امضا؛ البته هرکدام تعاریف خود را دارد ولی مهم اینست که بدانیم اینها اجزای یک نظام و مراحل یک سلسله ی به هم مرتیط هستند؛ مشیت: ایجاد فعل در موطن عقل به صورت علمی است؛ اراده: تنزل وجود علمی از موطن عقل و کلیت به موطن خیال و جزئیت؛ تقدیر یعنی هندسه ریزی در مورد آن فعل صورت می گیرد؛ قضا: حکم و فرمان در مورد فعل داده شود و امضا: آخرین مرحله است که اگر اراده ی حق متعال صورت بگیرد، فعل تحقق پیدا می کند. • تا قبل از امضا شدن ممکن است فعل محقق نشود ولی بعد از آن دیگر تغییر نیست. لذا توصیه به دعا تا قبل از امضا شده است. • در مخزن غیب (ذکرحکیم) وجود انسان، تمام معلومات و مفهومات به یک صورت وُحدانی (وَحدانی) غیر متمایز از یکدیگر هستند. این مفاهیم در موطن عقل به صورت تقریباً مبهم و در هم است؛ یعنی هر کدام از آن در موطن عقل نسبت به هم اهمیت یا برتری خاصی ندارد. • در این بخش از کلاس، بر روی این که کلمه «وُحدانی» صحیح است یا «وَحدانی» صحبت شد. استاد عنوان کردند که درمورد این کلمه تحقیقاتی را از افراد اهل فن و لغت داشته اند و با نتایجی که به دست آورده اند همان کلمه «وُحدانی» تعبیر صحیح تری می باشد. • نکته ی ....: آیات حسینی قرآن کریم. • آیاتی که در این بخش مورد اشاره قرار می گیرد، در شأن امام حسین علیه السلام و همه ی اهل بیت علیهم السلام صدق میکند. • آیات در شأن اهل بیت علیهم السلام هم در کتاب های شیعه و هم در کتب پیروان سقیفه وجود دارد. • آیه ی اول: آیه ی مباهله؛ سوره ی آل عمران آیه ی شصت و یک: «فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ». • آیه ی دوم: آیه ی تطهیر؛ سوره ی مبارکه ی احزاب آیه سی و سه: « ... إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا». • آیه ی سوم: سوره ی مبارکه ی زمر، آیه چهل و شش: «قُلِ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِي مَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ». • آیه ی چهارم: سوره ی مبارکه ی شوری، آیه بیست و سه: «ذَلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ۗ قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَن يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ». • آیه ی پنجم: سوره ی مبارکه ی صافات، آیه ی صد و هفت: «وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ». • آیات ششم: سوره ی مبارکه ی دهر، آیه ی پنج تا هشت: «إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ﴿٥﴾ عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا ﴿٦﴾ يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا ﴿٧﴾ وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا ﴿٨﴾». • آیات هفتم: سوره ی مبارکه ی ذاریات، آیه ی هفده و هجده: «كَانُوا قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ﴿١٧﴾ وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ﴿١٨﴾». • آیات هشتم: سوره ی مبارکه ی طور، آیات هفده تا بیست: «إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ﴿١٧﴾ فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿١٨﴾ كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٩﴾ مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ ۖ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ ﴿٢٠﴾». • آیات نهم: سوره ی مبارکه ی طور، آیات بیست و یکم تا بیست و چهارم: «وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَيْءٍ ۚ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ﴿٢١﴾ وَأَمْدَدْنَاهُم بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢٢﴾».
جلسه ی صد و ششم - تاریخ: 1401/10/15** دانلود فایل صوتی 68 دقیقه مباحث مطرح شده: • رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: هر کس این دعا را در کفنش قرار دهد، این دعا نزد خداوند شهادت میدهد که وی به عهد خود وفا نموده و این دعا او را از پاسخ به نکیر و منکر کفایت میکند. فرشتگان او را از سمت راست و چپ احاطه میکنند، او را به خدمتکاران جوان بهشتی و حوریان بشارت میدهند و در اعلی علیین جای میگیرد (مستدرک الوسائل، جلد 2، صفحه ۲۳۵، به نقل از بلدالامین)؛ دعا اینگونه آغاز میشود: «بسم الله الرحمن الرحیم. اللهم انک حمید مجید، ودود شکور، کریم وفی ...» و پایان دعا چنین است: «... و جعلنا اللهم و جمیع المومنین من عبادک العالمین، العاملین، الخاشعین، المتقین، المخلصین، الذین لا خوف علیهم و لا هم یحزنون. و الحمد الله رب العالمین، و صلی الله علی محمد و آله و سلم تسلیما کثیرا». • نکته ی صد و سی و سه: منظور از ذی القربی در آیه ی هفتم سوره ی حشر کیاینند؟ • ثَعلبی در تفسیر خود در تبیین این آیه نوشته: یعنی خویشان و نزدیکان رسول خدا؛ ابو جعفر ابن جریر طبری در جلد ۲۸، صفحه ۲۶ تفسیرش به نام «جامع البیان فی تفسیر القرآن» نوشته: یعنی برای خویشان رسول خداست؛ سمهودی، عالم دیگر از پیروان سقیفه، در کتاب «وفا الوفا» از «مجد واقفی» روایت میکند: «مخیریق»، یکی از دانشمندان یهودی بود که به پیغمبر ایمان آورد. مالش را تقدیم پیغمبر کرد. چه بود مالش؟ هفت عدد باغستان. در روز احد، این مخیریق به یهودیان گفت: «آیا پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را یاری نمیکنید؟» یهودیها برگشتند به او گفتند: «امروز شنبه است، ما شنبهها کاری نمیکنیم، تعطیلیم.» شمشیرش را برداشت و با رسول خدا رفت. انقدر جنگید که بدنش مجروح شد. در شرف مرگ قرار گرفت. گفت: «اموال من از آنِ پیامبر تا هر طور که میخواهند عمل کنند»؛ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نیز تمامی آن اموال را برای حضرت زهرا سلام الله علیها قرار دادند و بی بی هم در هنگام شهادت خود، آنها را به امیرالمؤمنین علیه السلام وصیت نمودند. پس طبق سه تا منبع از منابع پیروان سقیفه: ثعلبی در کتاب «العمده»، طبری در تفسیر «جامع البیان»، سمهودی در کتاب «وفا الوفا»، این آیه در ارتباط با خانواده و اهل و خویشان نزدیک رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم نازل شده که در سومی مستقیماً در ارتباط با حضرت زهرا سلام الله علیها توضیح داده شده. ما این صحبت را در «کافی» در «تأویل الآیات الطاهره» در «مستدرک الوسائل» داریم. بر این اساس این آیه در ارتباط با خویشان نزدیک پیغمبر، یعنی حضرت زهرا سلام الله علیها و دو فرزند ایشان علیهما السلام نازل شدهاست. • سوال: آیا اگر این زمینها به پیغمبر تقدیم نمی شود، مال پیغمبر و اهل بیت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم نبود؟ • کتاب شریف اصول کافی، کتاب الحجه، باب: «ان الارض کلها للامام، حدیث اول: «والارض کلها لنا»؛ در روایت دیگری: هر چه از زمین، که در اختیار شیعیان ماست، برایشان حلال است تا روزی که امام عصر (علیه السلام) تشریف بیارند. اما آنی که در دست غیر شیعه است برایشان حرام است. • همان منبع قبل (کافی شریف) حدیث دوم: «أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ عَمَّنْ رَوَاهُ قَالَ: اَلدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لِرَسُولِهِ وَ لَنَا فَمَنْ غَلَبَ عَلَى شَيْءٍ مِنْهَا فَلْيَتَّقِ اَللَّهَ وَ لْيُؤَدِّ حَقَّ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لْيَبَرَّ إِخْوَانَهُ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَاللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ نَحْنُ بُرَآءُ. • آدم با تقوا کسی هست که ملاحضه کند حد و رضای خداوند متعال را و ایمان قلبی و عملی به پیامبر خدا و اهل بیت ایشان علیهم السلام داشته باشد. دانلود متن دعای ذکر شده در این جلسه، جهت قرار دادن در کفن
جلسه ی صد و نهم - تاریخ: 1401/11/20** دانلود فایل صوتی 72 دقیقه مباحث مطرح شده: • در بخش احکام مسائلی مربوط به کفن کردن و استحباب قرار دادن تربت سید الشهدا عليه السلام در کفن؛ همچنین مستحب است، غسل دهندگان، دست ها را بعد از غسل میت و قبل از کفن کردن و همچنین پاها را تا زانو بشوید. • مستحب بعد از نماز عصر است ۷۰ مرتبه استغفار گفته شود و از حضرت صادق علیه السلام روایت است که می فرمایند: هرکس بعد از نماز عصر ۷۰ مرتبه استغفار بگوید خدای متعال گناهان پنجاه سال او را می آمرزد؛ و اگر گناهی نداشته باشد خداوند متعال گناه پدر و مادرش را می آمرزد و اگر پدر و مادرش گناهی نداشته باشند گناه بستگانش را میآمرزد و اگر آنها گناهی نداشته باشند گناه همسایگانش را می آمرزد. • برای خشنودی پدر و مادر چه در زمان حیات و چه در زمان مماتشان استغفار بعد از نماز عصر را ترک نکنیم. • نکته ی .... : فهرستی از فضیلت و برکات گریه و عزاداری برای حضرت سیدالشهدا عليه السلام. • ۱. آمرزش گریه کننده؛ ۲. ارزش اختصاص دادن هزینه برای عزاداری حضرت سیدالشهدا علیه الصلواۀ و السلام؛ ۳. ادای حقوق اهل بیت علیهم السلام؛ ۴. ارزش طعام دادن در عزای حضرت؛ ۵. اظهار همدردی با حضرت صدیقه سلام الله علیها در این گریه ها و عزاداری ها؛ ۶. بذل مال در عزاداری و برکات الهی؛ ۷. بشارت در حال احتضار و ادامه ی سرور فرد تا قیامت و بشارت به بهشت و پاداش بی حساب؛ ۸. تقرب به حزن و بکاء، یعنی حزن و اشک موجب تقرب می شود؛ 9. جایگاه بهشت برای گریه کنندگان؛ ۱۰. حضور فرشتگان مقرب در مجلس عزا؛ ۱۱. خاموش شدن آتش جهنم به اشک عزاداران حسینی؛ ۱۲. دفاع از اهل بیت علیهم السلام با مرثیه سرایی، و سرور آن بزرگواران از این عمل در محشر؛ ۱۳. شفاعت از عزاداران حسینی؛ ۱۴. ارزش خدمت امام حسین علیه السلام در مجلس عزا؛ ۱۵. مهربان بودن ملک الموت با عزادار امام سید الشهدا علیه السلام در هنگام قبض روح؛ ۱۶. نیکی به پیامبر و حضرت زهرا سلام الله علیهما با عزاداری برای حضرت سیدالشهدا علیه الصلواۀ و السلام؛ ۱۷. هراس نداشتن عزادار و گریه کننده بر مصائب امام حسین علیه السلام از سختی حساب. • روایات ارزشمندی هم درباره ی گریه برای امام حسین علیه السلام خوانده شد؛ از جمله: هیچ گریه کننده ای نیست که گریه می کند مگر اینکه این گریه ی او موجب پیوند او با حضرت زهرا سلام الله علیها است و به این گریه، ایشان را یاری کرده و محشور می شود در قیامت با چشم روشنی. در قیامت خوشحالند و مسرورند و آن ها را بشارت دهند و سرور و شادی در چهره شان نمایان است؛ در امن و امان هستند و در سایه ی عرش الهی با سیدالشهدا علیه السلام هم صحبتی دارند و از حساب سخت قیامت بیمی ندارند.
جلسه ی صد و پانزدهم - تاریخ: 1402/2/21 دانلود فایل صوتی قسمت اول 18 دقیقه مباحث مطرح شده: دانلود فایل صوتی قسمت دوم 54 دقیقه مباحث مطرح شده:
جلسه ی صد و هفدهم - تاریخ: 1402/3/18** دانلود فایل صوتی قسمت اول 21 دقیقه مباحث مطرح شده: • در ابتدای جلسه این روایت شریف خوانده شد: الإمامُ الحُسَينُ عليه السلام: مَن كَفلَ لَنا يَتيما قَطَعَتهُ عَنّا مَحَبَّتُنا باستِتارِنا، فَواساهُ مِن عُلومِنا الّتي سَقَطَت إلَيهِ حتّى أرشَدَهُ و هَداهُ، قالَ اللّه ُ عَزَّ و جلَّ: أيُّها العَبدُ الكَريمُ المُواسِي، أنا أولى بِالكَرَمِ مِنكَ، اِجعَلوا لَهُ يا مَلائكتي في الجِنانِ بِعَدَدِ كُلِّ حَرفٍ عَلَّمَهُ ألفَ ألفِ قَصرٍ، و ضُمُّوا إلَيها ما يَليقُ بِها مِن سائرِ النِّعَمِ (بحار الأنوار : 2/4/5)؛ وجود نازنین امام حسين عليه السلام فرمودند: هر كس يتيمى از ما را كه به سببِ در خفا و استتار بودن ما، به ما دسترسى ندارد سرپرستى كند و از علوم ما كه نصيب او شده است در اختيار وى بگذارد و او را راهنمايى و هدايت كند، خداوند عزّ و جلّ فرمايد: اى بنده ی كريم و غم خوار! من به كرم و بخشندگى از تو سزاوارترم. اى فرشتگان من! به تعداد هر حرفى كه به او آموخته است، هزار هزار قصر در بهشت ها برايش بسازيد و از ديگر نعمت هايى كه در خور اين قصرها ست به آن ها اضافه كنيد. • در ادامه توضیحاتی در مورد یتیم در عصر غیبت داده شد و بیان گردید که یتیم تنها کسی نیست که پدر جسمانی خود را از دست داده است؛ بلکه یتیم واقعی کسی است که به دلیل عصر غیبت یا دوری جغرافیایی، از امام زمان خود جدا مانده و به منابع اصیل هدایت دسترسی مستقیم ندارد و کسی که می خواهد کفالت او را بر عهده بگیرد باید از علومی که از جانب اهلبیت علیهم السلام به او رسیده است، برای ارشاد و راهنمایی این ایتام استفاده کند. دستگیری و راهنمایی از دورماندگان از حجت خدا مختص عالمان بزرگ و مراجع نیست و هر کس در حد توان و دانش خود میتواند آن را انجام دهد: در خانواده یک فرد میتواند برای همسر، فرزندان، برادرزاده یا خواهرزاده ی خود این نقش هدایتگری را ایفا کند. در اجتماع هم مثلا یک معلم و مربی میتواند این نقش را برای دانشآموزان خود ایفا نماید. دانلود فایل صوتی قسمت دوم 54 دقیقه مباحث مطرح شده: • در ادامه ی توضیح زیارت شریف امین الله به تعابیر «مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَدُعآئِكَ، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ اَوْلِيآئِكَ» پرداخته شد. • بیان شد که می توانیم با ذکرهای مختلف زبانی، انس قلبی بیشتری با خدا و حجج الهی علیهم السلام پیدا کنیم و بر این اساس چند ذکر یادآوری شد؛ از جمله ذکر: سبحانالله، الحمدلله، لا اله الا الله، لا حول و لا قوة الا بالله. • گرچه ذکر قلبی یعنی توجه دائمی به خدا، مراقبت از اعمال، توجه به رضایت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف بسیار مهم است ولی ذکر زبانی مقدمهای برای رسیدن به ذکر قلبی است و نباید آن را کم ارزش دانست. • نکته ی صد و چهلم: زیارت مکرر. • بعضی می گویند: «چرا عده ای زیاد و مکرر به زیارت امام حسین علیه السلام میروند؟» پاسخ آن است که: ملاک، نظر مردم نیست؛ ملاک، روایات اهلبیت علیهم السلام است. امام صادق علیهالسلام میفرمایند: «زوروا الحسین علیهالسلام فی کل سنة»، امام حسین علیهالسلام را زیارت کنید، اگرچه حداقل در هر سال یکبار باشد. ه کسی که حضرت را با معرفت به حق ایشان زیارت کند: پاداش او بهشت است. خداوند روزی او را افزایش میدهد. گشایش در زندگی او ایجاد میکند و برکات بسیار دیگری را شامل حال او می نماید.
جلسه ی صد و بیستم - تاریخ: 1402/4/8** دانلود فایل تصویری 13 دقیقه مباحث مطرح شده: • در این جلسه، ابتدا شرح کوتاهی راجع به چگونگی آغاز برخی جلسات بیان شد: اولین جلسه ای که تصمیم داشتیم با محوریت حضرت سیدالشهدا علیه السلام تشکیل دهیم، در سال هشتاد و هفت یا هشتاد و هشت تشکیل شد. در ابتدای آن جلسه سوالاتی از حاضرین پرسیده شد که روشن شود آیا اساسا گره ذهنی ای در موضوعات اعتقادی دارند یا نه؟ و نتیجه این بود که مخاطبان نیازمندِ دانستن مقدماتی در موضوع امامت هستند، لذا محور سخن تغییر کرد و جلسات امامت تشکیل شد و مطالب آماده شده برای عرضه در ارتباط با حضرت سیدالشهداء علیه السلام به تعویق افتاد. • بخشی از جلسات «امام حسین علیه السلام، استثنای عالم وجود» حضوری و بخش زیاد آن به خاطر بیماری کرونا مجازی شد و الحمدالله توفیق شد صد و چهل نکته پیرامون امام حسین علیه السلام بیان شود و در کنار آن احکامی هم خوانده شد. در این مجموعه مطالب مهمی راجع به زیارت سیدالشهدا سلام الله علیه مرور گردید و توضیحی در باره ی زیارت شریف امین الله نیز داده شد. • بضاعتی اندک بود که به درگاه بی نیاز امام حسین علیه السلام ارائه گردید و ان شاءالله هر شخصی – از گوینده و شنونده - به درجه ی معرفت و اخلاصی که داشته بهره برده باشد، و ان شاءلله برای روزی که هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند برای ما کاری بکند توشه باشد. • آخرین جلسه این مجموعه در حرم حضرت عبدالعظیم علیه السلام برگزار می شود چرا که بر اساس روایت وارد شده، زیارت این بزرگوار – از جهاتی - همچون زیارت سیدالشهدا علیه السلام بیان شده است؛ گر چه از چگونگی این شباهت و حکمت این شباهت و میزان برکات هر کدام از این دو زیارت بی اطلاع هستیم ولی هرچه هست کرم خدای متعال است و به لطف او و عنایات ولیّش امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف امید داریم.